Δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε

Η μουσική η ζωή μου
το ραπ ο λόγος που δαμάζω τη φωνή μου
το ραπ ο λόγος που γεννήθηκε ο λόγος μου
τα πάντα μια σκηνή όσο μικρός κι αν είναι ο χώρος του.
Την ομορφιά του εκθειάζω
ερωτευμένος με τον ήχο του μα περισσότερο
τον στίχο του θαυμάζω, στιγμές στοιβάζω
στιγμές που ανατρίχιασα, στιγμές που δεν αλλάζω, άστο.
Γι’ αυτό ποτέ μου δεν κατάλαβα πως έμεινε στον άσσο
και κοντεύω να ξεχάσω
εποχές που οι καλλιτέχνες είχαν όραμα
και ζήταγαν απ’ το κοινό να ψάξουνε το νόημα.
Τώρα τραγουδάνε με νάζι
αλλάζουν τη φωνή του η δικιά τους, τους τρομάζει
τίποτα δεν τους επηρεάζει
μες τα φώτα χάνονται η τέχνη τους χλευάζει.

Τόσα χρόνια ακροατής, τόσα χρόνια μια αγάπη
με λάθη και πάθη
ξέχασα πως είναι να αναπνέω χωρίς δάυτη.
Τόσα χρόνια ακροατής με δέκα χρόνια στο κουρμπέτι
έμαθα τον ψεύτη, έμαθα τον κλέφτη
έμαθα να χώνω όταν πρέπει.

Δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε, δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε
μια μουσική ξετσίπωτη μόνοι τους τραγουδάνε
τη μόδα καβαλάνε κι όπου πάνε.
Δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε, δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε
όταν ερμηνεύουν μόνοι πάνω στη σκηνή
στα μάτια ποιον μπορούνε και κοιτάνε.

Η μουσική η ψυχή μου
το ραπ ο λόγος που βγαίνει η αναπνοή μου
έμαθα ποιος είμαι, τι κερδίζω και τι χάνω
έφτιαξα στομάχι γερό να ‘μαι υπεράνω.
Προσπαθώ να μπω στην λογική τους
στην ψυχοσύνθεση τους, μόνο εγώ και η τιμή τους
να δω το πόσο πιάνει η τιμή τους
τι σκέφτονται όταν νιώθουν πως τελειώνει η αντοχή τους.
Δεν τους νοιάζουν οι στίχοι, να ταιριάζουν μανίκι
απλά να διασκεδάζουν κόσμο που πληρώνει το νοίκι
Δεν τους νοιάζει η μουσική, αρκεί να ναι εκεί
να κουνιούνται οι γοφοί ρυθμικά με σεξαπίλ.
Δεν τους νοιάζουν οι fans, αρκεί για αυτούς να μιλάν
κανένας hater δεν είναι μπελάς
Δεν τους νοιάζει η σκηνή, η δική τους αρκεί
για αυτό να πα να γαμηθείτε και να μείνετε εκεί.