Τα φύλλα πέφτουν ο χρόνος τελειώνει
δεν θέλω να μείνουμε μόνοι
δεν θέλω κάτι να βρω
κάτι άλλο να με πληγώνει.
Όλα τα γύρω πιο μαύρα πιο άραχνα
ξέρω με νιώθεις ξέρω το ανάθεμα
δεν σου χρωστάει ο χρόνος όχι
χαμένος στον πόνο λιώνεις σαν χιόνι.
Τα δευτερόλεπτα κολλημένα
πέφτουν οι άμυνες κόβουν τα φρένα
δεν το περίμενα να το πιστέψεις
κι ας έχω μέσα μου τρέλες για σκέψεις.
Γιατί σε μένα, αιώνια ερώτηση
όλα σε μένα, πάρθηκε η απόφαση
μες τον χειμώνα να ψάχνω την όαση.
Ένα βιβλίο στα όνειρά μου ξεφυλλίζω
ένα βιβλίο που δεν ξέρω πως ν’ αρχίσω.
Είναι νωρίς και το όνομά του είναι χαμένο
μα στο τέλος σε εμένα αφιερωμένο.
Όσο διαβάζω, προτάσεις δημιουργούνται
κι όσο σελίδες γυρνάω απλοποιούνται
σελίδα μία κάθε χρόνος που τελειώνει
στη σελίδα 24 ρεφρέν αποτυπώνει.
Κοντεύει η άνοιξη, ίδια κατάληξη
δεν νιώθω κάποια μετάλλαξη
στην πολυθρόνα με άνετη εμφάνιση
παρατηρώ την εξάλειψη.
Ξέρεις κακό σε εσένα να κάνεις
σκέφτεσαι πάντα και πάντα υπερβάλεις
χάνεις το νόημα λέξεων χάος
αδιαφορία για το αν θα βγεις πράος.
Ψάχνεις το νόημα, μα γιατί δεν το ξέρεις
μόνο υποφέρεις, νιώθεις πως όταν έρχεται φεύγεις
κι όταν έρχεσαι ποτέ δεν το βλέπεις.
‘Ένα βιβλίο χωρίς την περίληψη
με συγγραφέα που είναι για σύλληψη
άσε πρώτα να τελειώσω τη σύλληψη
ιδέας που είναι ασύλληπτη.
27 ίδιο συναίσθημα παρόλα αυτά
προσπάθησα να πάω ψηλά
μα δεν είναι για μένα αυτά.
Πως να νιώσω αν μιλήσω
πως θα είναι αν λυγίσω
ξέρω κάποιον θα μισήσω
αν και νιώθω θα νικήσω.
Σκοτάδι εναντίων φωτός
όλα τα άλλα θα μείνουν εκτός
Δεν παλεύεται, άστο να δούμε τι έπεται
και τι χειμώνας προβλέπεται
Γιατί σε εμένα, όλα σε εμένα
όλα σε εσένα, γιατί σε εσένα
να ξέρεις μάνα, είσαι τα πάντα για μένα.
Ένα βιβλίο στα όνειρά μου ξεφυλλίζω
ένα βιβλίο που δεν ξέρω πως ν’ αρχίσω.
Είναι νωρίς και το όνομά του είναι χαμένο
μα στο τέλος σε εμένα αφιερωμένο.
Όσο διαβάζω, προτάσεις δημιουργούνται
κι όσο σελίδες γυρνάω απλοποιούνται
σελίδα μία κάθε χρόνος που τελειώνει
στη σελίδα 27 κι ο χρόνος μου τελειώνει.