Ένας ανάστατος ωκεανός μέσα στο στομάχι μου.
Ένας χείμαρρος έτοιμος να ξεχειλίσει ανεβαίνει απειλητικά.
Θυμάμαι όταν στεκόμασταν ανάμεσα στη λίμνη και τα δέντρα.
Η απόσταση ανάμεσα στα χείλη μας ήταν ακριβώς πέντε χιλιοστά.
Θυμάμαι ακριβώς μέχρι και σήμερα τη γεύση που είχε ο αέρας όταν αποφάσισε να ταξιδέψει ανάμεσα τους.
Στάθηκα μαγεμένος να σε κοιτώ.
Παραδόθηκα στη στιγμή.
Ήχοι και εικόνες.
Στιγμές και αναμνήσεις.
Το φράγμα που έχω στο στήθος μου είναι χτισμένο χρόνια.
Για άλλη μια φορά έβγαλε εις πέρας τη δουλειά για την οποία προορίζεται.
Τα νερά, για αρκετά λεπτά, έδωσαν τρομερή μάχη για να το διαπεράσουν.
Δεν το κατάφεραν.
Αλλά έφτασαν πιο κοντά από ποτέ.
Με τρομάζει τι θα γίνει αν κάποια στιγμή τα καταφέρουν.
Τριάντα τρία χρόνια φράγμα.
Φοβάμαι ότι είναι έτοιμο να διαλυθεί.
Φοβάμαι το πώς θα νιώσω όταν ο χείμαρρος φτάσει στο στόμα μου.
Φοβάμαι τι θα γίνει όταν ξεχειλίσω.
Άραγε θα καταλήξει στα δικά σου χείλη;
Και από εκεί στο στήθος σου;
Το μόνο που ξέρω είναι ότι το δικό σου φράγμα είναι διαλυμένο καιρό.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι σε λίγο καιρό θα πλημμυρίσουμε.