Η απογοήτευση που με κυριεύει όταν δεν είμαι καλά κι εσύ έχεις φύγει από το σπίτι, είναι καθηλωτική.
Τότε είναι που γυρνάω από την δουλειά και ανοίγω ένα – ένα τα ντουλάπια της κουζίνας, ελπίζοντας να βρω ένα από αυτά τα μικρά, τετράγωνα χαρτάκια που κάποτε άφηνες.
Το γνώριζες ότι στο πρώτο από αυτά που αντίκρισα ερωτεύτηκα ακόμα και τον γραφικό σου χαρακτήρα;
Το ξέρω ότι οι πιθανότητες είναι εξαιρετικά λίγες, σχεδόν μηδαμινές, αλλά δεν έχω σταματήσει να το κάνω.
Ποτέ δεν ξέρεις.
Μπορεί κάποια στιγμή να ξαναδώ ένα από αυτά.
Το ξέρω ότι κάνω κακό στον εαυτό μου, αλλά, ο εγκέφαλός μου, μου στέλνει εκατομμύρια μικρά ηλεκτρικά σήματα για να με πείσει ότι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική.
Τα άνοιξα.
Τα ντουλάπια γεμάτα.
Από χαρτάκια άδεια.
Γιατί όμως διψάω τόσο πολύ για μια ρομαντική χειρονομία;
Πότε είναι η τελευταία φορά που σε ξεδίψασα εγώ;
Ίσως περάσω από το σπίτι σου απόψε.
Ίσως περάσω για να σου αφήσω ένα τετράγωνο χαρτάκι που θα λέει:
«Θα ανοίγω κάθε φορά αυτά τα άσπρα, ξύλινα ντουλάπια».