Χειμώνας, τα βλέφαρά μου βαριά
πάντα μπροστά απ’ τη κουρτίνα να κοιτάω σιωπηλά
όλα κι όλα, έμαθα τη σοφία του να παρατηρεί κανείς
τις ιδιοτροπίες τούτης της ζωής.
Φύλλα πέφτουν, καρδιές μαραίνονται μπροστά σου
μα τίποτα δεν συγκινεί την αρχοντιά σου, μα στάσου,
ξέχασα την νέα νοοτροπία της γενιάς σου
μα σκέψου πως θα σκέφτονται έτσι και τα παιδιά σου, με γεια σου.
Αέρας κρύος στο σώμα μου επάνω
όσο κι αν κρυώνω τον ζητάω παραπάνω
γιατί θέλω κάτι να μου θυμίζει πως υπάρχω
όπως η υπογραφή του πίνακα απ’ τον ζωγράφο.
Τέλος πάντων, άστο, έχασα τον ειρμό
μα καμιά φορά λένε αυτό βγαίνει σε καλό
πώς να στο πω, συμβαίνει κάτι μαγικό
και χάνομαι σε μερικά κουπλέ σαν κι αυτό.
Όταν θα φύγω, θα σου θυμίσω πόσο εύκολα ξεφεύγει η ζωή.
Όταν θα φύγω, θα θυμηθείς πως ήμουν εδώ απ’ την αρχή.
Χειμώνας, σε κράταγα από το χέρι
και με τ’ άλλο προσπαθούσα να πιάσω ένα αστέρι
να το σκοτώσω κάνοντας μια ευχή
πως για μια ζωή εμείς οι δύο θα ‘μαστε μαζί.
Μα σταμάτησα, να τελειώσω αυτό που άρχισα αρνήθηκα
να γίνω δολοφόνος το φοβήθηκα
έτσι στηρίχτηκα μόνο στην αγάπη
μα αυτή προσεχτικά μου έβγαλε το μάτι.
Όντας προδομένος πια, ήθελα πραγματικά
να τα κάνω όλα γυαλιά καρφιά, μα,
σαν κύριος περπάτησα με δάκρυ να στάζει
κι όταν σταμάτησα ήρθε το χαλάζι.
Βρισκόμουν πάντα εκεί, στις πιο παγωμένες μέρες
φοβέρες ερημωμένες, ξέρες, απελπισμένες τρέλες
είπα, είδα πως δεν την βγάζω άλλο εδώ πέρα
μα κάτι με κρατούσε που βρισκόταν στον αέρα.
Όταν θα φύγω, θα σου θυμίσω πόσο εύκολα ξεφεύγει η ζωή.
Όταν θα φύγω, θα θυμηθείς πως ήμουν εδώ απ’ την αρχή.
Χειμώνας, παντού τριγύρω σιωπή
μέσα στην ομίχλη η νιότη κυκλοφορεί
μεγαλώσαμε πριν καταλάβουμε πως ήμασταν μικροί
το χωριό έγινε Αθήνα κι η Αθήνα φυλακή.
Τώρα πια, παλεύω για να φύγω μακριά
και ν’ αφήσω ανθρώπους που αγάπησα πραγματικά
δεν ξέρω αν με παρακινεί το πάθος
μα καμιά φορά η σωστή κίνηση είναι η λάθος.
Οι σκέψεις μου πάλι πήρανε άλλο μονοπάτι
μέσα στη παγωνιά ψάχνω να βρω αυτό το κάτι
όλες μου τις άμυνες το χιόνι έχει σκεπάσει
μα δεν θα σταματήσω μέχρι η εποχή να παύσει.
Παύση. Βλέπεις λατρεύω τον χειμώνα
η περίοδος του γκρίζου με τα φύλλα ν’ ανεμίζουν
η βροχή να χορεύει ψηλά για να μου φέρει
όλα όσα δεν κατάφερε ο ήλιος να προσφέρει.
Όταν θα φύγω, θα σου θυμίσω πόσο εύκολα ξεφεύγει η ζωή.
Όταν θα φύγω, θα θυμηθείς πως ήμουν εδώ απ’ την αρχή.