Κρύα, κρεμασμένα ρούχα δίπλα από την ντουλάπα.
Με περιμένουν κάθε καθημερινή.
Σηκώνομαι γιατί με καλούν να τα φορέσω.
Αυτή είναι η υποχρέωσή μου.
Άλλη μια χρονιά που δεν έχω να πληρώσω τον μαύρο χρυσό.
Αυτή είναι η πρώτη φορά που αυτή η σκέψη με στεναχωρεί.
Γυρνάω το βλέμμα μου και σε βλέπω να μου χαμογελάς νυσταγμένα.
Σκέφτομαι πως έχω δύο λεπτά ακόμα.
Ξαπλώνω δίπλα σου και αγγίζω τον καυτό γλουτό σου.
Με αγκαλιάζεις και η θερμοκρασία που αναπτύσσεται μεταξύ μας είναι ικανή να ζεστάνει όλο το σπίτι.
Ίσως γι’ αυτό τα λένε και σώματα.
Ακούω για δεύτερη φορά αυτόν τον διαπεραστικό ήχο, που τον ελέγχω για να με ελέγχει.
Με φιλάς.
Σηκώνομαι ξανά.
Κρύα, κρεμασμένα ρούχα δίπλα από την ντουλάπα.
Με περιμένουν κάθε καθημερινή.
Το Σάββατο αργεί.
Πολύ.