Χειμώνας, τα βλέφαρά μου βαριάπάντα μπροστά απ’ τη κουρτίνα να κοιτάω σιωπηλάόλα κι όλα, έμαθα τη σοφία του να παρατηρεί κανείςτις ιδιοτροπίες τούτης της ζωής.Φύλλα πέφτουν, καρδιές μαραίνονται μπροστά...

Λευκή σελίδα,όλα αρχίσανε όταν σε είδαόταν μια νύχτα οι φόβοι μου γίναν αλήθειαμε χίλια πρόσωπα ίδια.Του χειμώνα η πρώτη καταιγίδαδεν ήμουν προετοιμασμένος να την αντιμετωπίσωκαι στο μάτι του κυκλώνα βρέθηκαεγκλωβίστηκα...

Σταγόνα – σταγόνα το ποτήρι μου γεμίζουνθέλω να σταματήσω μα ο Γιάννης διαφωνείμεθυσμένες σκέψεις το μυαλό μου πλημμυρίζουνόλα γύρω σκοτεινά μα η όραση θολή. Κάτι τέτοιες στιγμές που όλο σε βρίσκω μπροστά...

Καθημερινά δέχεται άπειρα πυράμα από την αρχή της μάχης του βαστάει σταθεράτα πτώματα των πειρασμών πετάει στη πυράκαι καθαρά κρατάει της συνείδησης τα στενά. Καταλαβαίνει πως πρέπει τα πάντα να διώχνειόταν...

Κάποτε μου ‘πε κάποιος γέρος κάπου σ’ άλλη εποχήπως τότε οι άνθρωποι ήταν λιγομίλητοι και ζεστοίπως όταν σκόνταφτες στον δρόμο όλοι σου ‘διναν το χέριη χειραψία δεν γινότανε μόνο όταν συμφέρει. Τώρα...